Patrząc na współczesny świat można by odnieść wrażenie, że wolontariat jest czymś nowym, że dopiero co wpisuje się w nasza rzeczywistość,  że dopiero go zaczynamy poznawać, rozumieć, zauważać. Coś w tym jest – ale to  raczej dowód na to, że zapanowała „moda na wolontariat” – na wolontariat, który, można by rzec jest stary jak świat. Czy to możliwe? Owszem. Już Henryk Sienkiewicz w „Potopie” pisze o „wojskach wolontaryjnych” Tak wiec w Polsce od dawnych  lat funkcjonowało to pojecie. Pojecie pracy wolontarystycznej, które przybierało  rozmaite postacie.

          Sami zapewnie potrafimy z miejsca przywołać kilka znanych nam postaci i przykładów. Począwszy od ochronek prowadzonych przez siostry zakonne w zamierzchłych czasach poprzez wspomnianego wyżej Sienkiewicza, dr Jordana – z ogródkami jordanowskimi, powojenne zrywy, gdzie „cały naród budował swoją stolicę”  aż po dzisiejsze  społecznikowskie inicjatywy.

          Początki działalności społecznej w Polsce odnotowano w momencie przyjęcia  chrztu  przez  Mieszka I  w 966 r. kiedy to zaczęli napływać do nas  duchowni  z innych krajów stopniowo wprowadzając u nas modele zachodnich instytucji  charytatywnych. Początkowo były to szkoły  i  szpitale – wg niektórych źródeł, za najstarszą instytucję charytatywną  uważany jest   założony przez fundację biskupią w 1108 r. szpital we Wrocławiu. Później  epoka pozytywizmu ze swoją „pracą u podstaw” gdzie wrażliwość społeczną rozpowszechniały wzorce literackie – jak chociażby „Siłaczka” S. Żeromskiego  Idee społecznikowskie kultywował  również Jan Korczak. poświęcając się „do końca” dla swoich podopiecznych. W powojennej Polsce wszyscy pamiętamy „czyny społeczne” które  z czasem bywały  zagospodarowywane przez  ówczesną  władzę do swoich celów. W inspirowanych odgórnie czynach społecznych chodziło raczej o demonstrację  ludu pracującego miast i wsi a nie o rzeczywistą pomoc. W  wyniku tego  powstawała niechęć i nieufność do tego typu działań, która dopiero po przełomie w 1989 roku, kiedy wolontariat  zaczęto niejako „tworzyć od nowa”  stopniowo jest przełamywana.